„— Pokaż je!
Zaczerwienionymi ze zmęczenia oczyma przejrzał szkice i oświadczył
— Twój sposób rysowania jest z gruntu błędny i zły. Dziwne, że tego dawniej nie zauważyłem.
— Powiedziałeś kiedyś, że po moim rysowaniu widać, iż urodziłem się malarzem.
— Wziąłem prostactwo za siłę. Jeśli naprawdę chcesz osiągnąć jakieś rezultaty, musisz zacząć raz Jeszcze od początku. Tam, w kącie za paką z węglem, utoją odlewy gipsowe. O ile masz ochotę, zabierz się
do nich.
Vincent usiadł ze ściśniętym sercem przed białą nogą gipsową. Był bez czucia i myśli, kończyny ciążyły mu jak ołów. Wydobył z kieszeni kilka arkuszy papieru i zabrał się do roboty. Nie był zdolny do narysowania najprostszej linii. Spojrzał na Mauvea, który stał przed sztalugami.
— Jak ci idzie, Mauve
Mauve rzucił się na małą kanapkę, nabiegłe krwią oczy zamknęły się natychmiast.
—Tersteeg powiedział dzisiaj, że to mój najlepszy obraz.
Po długiej chwili Vincent odezwał się
— Więc to był jednak Tersteeg!
Mauve nie słyszał — SDał pochrapując lekko.
Po chwili ból serca ustąpił nieco. Vincent rysował w ciszy. Kiedy kuzyn obudził się po paru godzinach, Vincent miał gotowych siedem szkiców. Mauve zerwał się jak kot z kanapy, jakby wcale nie spał przed chwilą, i rzucił się na rysunki.“(2)