„—A dlaczego by nie
— Przecie tu, wiem na pewno, bywa dziennie zaledwie dwóch, trzech przygodnych gości, jak dajmy na to pan, oraz tylko jedna stała klientka. A do drugiej w nocy, gdy podwoje „Sportowej" się zamykają, są tu pustki. Pytam, dla kogo szefowa smaży te befsztyki po angielsku ze skrobanym chrzanem i jajkiem lub inne sznycle po wiedeńsku Wczoraj późnym wieczorem jadłem na dachu — tu mężczyzna w panamie wskazał dach „Sportowej", na którym widniały dwa leżaki i wiklinowy stolik — krwawiący befsztyk i wypiłem butelkę francuskiego wina. Jak Boga kocham! Pytam, skąd takie trunki Gdzie W tej dziurze Coś tu jakby nie klapuje. Tak mi się przynajmniej wydaje. A panu nie Coś mi tego... tego... Jednym słowem, krót
3 — Słowacki wysp tropikalnych
ko mówiąc, czy nie myśli pan, że ten interes może jest przez kogoś innego finansowany
I mężczyzna złożywszy palce, i jakby trzymając szczyptę czegoś niewidzialnego a wonnego, podniósł je do swego garbatego nosa.
— Coś mi tu pachnie — dodał, mocno poruszywszy nozdrzami.
— Czym
Popatrzył między gałęziami w niebo, które też tego popołudnia wydawało się tropikalne. Słońce zrobiło się prawie malinowe i, otoczone mleczną otoczką, spozierało przez rozgrzaną parę. Było coraz duszniej, żaden listek się nie poruszył. Mężczyzna jakby szukał w niebie brakującego słowa dla rozwiązania krzyżówki. Wreszcie je znalazł.“(1)