„—Powiedziano mi, że hrabina miała zamiar już odjechać.
—Tak jest, Wasza Królewska Mość — odrzekła hrabina — miałam właśnie zamiar wsiąść do powozu, kiedy nadszedł rozkaz Waszej Królewskiej Mości.
Ten dźwięczny i pewny siebie glos straszliwym echem napełni! uszy Gilberta. Krew zalała mu nagle policzki, a tysiączne dreszcze przebiegły jego ciało.
Bezwiednie zrobił krok naprzód poza kotarą, za którą stał ukryty.
— To ona... — szeptał — to ona... Andrea!
— Hrabino! — mówił dalej król, który podobnie jak przybyła dama nie widział wzruszenia, jakie ogarnęło ukrytego za kotarą Gilberta. — Pozwoliłem sobie prosić hrabinę dla otrzymania pewnych informacji.
— Jestem do usług Waszej Królewskiej Mości.
Król pochylił się w stronę Gilberta, jakby chcąc go zatrzymań.
Gilbert zrozumiał, że chwila odpowiednia dla ukazania się jeszcze nie nadeszła, cofnął się więc z powrotem za kotarę.
— Przed tygodniem — zwrócił się król do hrabiny — a może przed dziesięcioma dniami baronowi Neckerowi został przekazany nakaz aresztowania pewnej osoby...
Gilbert badawczo wpatrywał się w hrabinę, która stała blada i zdenerwowana, uginając się niemal pod ciężarem jakiejś tajemnicy, z której sama nie zdawała sobie sprawy.“(3)