„dżające auto. Stanęli na mostku. Przytulam się do Rafała, zakrywam peleryną tę nieszczęsną teczkę, wyjmuję mu z ręki. „Halt! Halt!" Nie odwracamy się, idziemy. Możemy nie słyszeć w takim deszczu. I rzeczywiście, wołali nie nas, lecz na kogoś z młyna. Na szosie żegnam Rafała. Poszedł w kierunku Chylić.
Listopad 1943 roku.
Tyle zdrobniałych imion Roman mi nawytwarzał, że już dla tego samego można by go nazwać poetą. Teraz pochłonięty jest pisaniem sztuki. Warunki ma dość znośne. Bazgrze coś w wielkiej księdze buchalteryjnej, innego brulionu nie mogłam nigdzie kupić. Najgorsze zacznie się później, kiedy będę musiała te twory ducha przepisywać na maszynie brak papieru, kalki, taśmy. Aniuta wystarała się gdzieś, ale to wszystko mało.
— Coś ty sobie za jakiegoś mola wzięła na głowę — dziwi się Aniuta. — Do czego ci mąż w tych czasach Musisz go opierać, oprzątać, obszywać, obsługiwać, ciekawa jestem kiedy
Zgryźliwość Aniuty jest zadziwiająca. Żadnym z moich kolegów tak mi nie dokuczała. Inna rzecz, że teraz strachu najadam się do syta. Dzwonek, kroki na schodach, samochód na ulicy... już idą po Ziutkę, po Romana. Ziutka wraca późno, zaziębiona, najczęściej zasypia bez jedzenia. Muszę dbać o ten swój dziwny dom, a dbać doprawdy nie mam kiedy. Wystawanie w kolejkach po zakupy, liczenie grosza, bieganie na lekcje, gotowanie, sprzątanie. Dostaję już „kręćka". Ale jakoś to minie.“(7)