„każdym rozjarzeniu swej neonowej twarzy puszczał kółka prawdziwego dymu. Jest zegar elektroniczny wysokości półtora piętra, wskazujący czas z dokładnością do setnych części sekundy, nie wiadomo właściwie po co. Jest dzbanek, który napełnia się kawą, otomana, która się składa i piesek, który z małej dziewczynki ściąga opalacz, aby dowieść, że ten, kto nie używa olejku do opalania firmy „Suntan" naraża się na rozmaite przykrości.
To początek słynnej „mlecznej drogi" — rejon Times Sąuare, skrzyżowanie Broadwayu z Siódmą i Ósmą Aleją oraz z Czterdziestą Drugą Ulicą Zachodnią. Właśnie w tym miejscu Broadway opuszcza wschodnią część Manhattanu i kieruje się na zachód.
Rzeczywiście, wieczorem można tu dostać zawrotu głowy. W niewielkim trójkącie o boku pół kilometra mieści się 30 kin, 200 restauracji, setki małych sklepików, a także muzeum osobliwości Ripleya, gdzie można obejrzeć za dolara różne dziwactwa przyrody i woskowe kopie znanych osobistości. No i 26 teatrów, z których Broadway przez całe lata cz_erpał swą sławę. Co prawda dumne słowo „teatr" nie bardzo mi pasuje do przedsiębiorstw rozrywkowych, o których mowa. Są to niemal wyłącznie operetki, i to bardzo amerykańskie w stylu, z monotonną i hałaśliwą muzyką oraz bardzo wątłą akcją. To prawda, że właśnie na Broadwayu wzięły swój początek słynne, lubiane na całym świecie musicale jak „West Side Story". Ale to są raczej wyjątki.“(8)