„nę Politechniki, by jak najszybciej zatopić się w gorączkowej codzienności. W ten sposób zdradziłem Andrzeja po raz drugi. Tego wieczoru, mimo czekającej nauki, nie potrafiłem ukryć zdenerwowania i Zosia to zauważyła przy kolacji, skleconej z niczego. Minęło dopiero trzy lata od naszego ślubu i każde zmarszczenie mego czoła przyjmowała jak osobistą klęskę.
— Co ci, Krzysiu — zapytała. — Złapałeś dwóję
— Nie — zawahałem się. — Miałem nieprzyjemne spotkanie.
— Z kim
— Z jednym kolegą z Powiśla. Nazywa się Andrzej Bielecki. Był ze mną w konspiracji, wygarnęli go Niemcy i przesiedział cztery lata w obozie.
— Nie lubisz go
— Nie... On ma do mnie pretensje.
— O co
— O to, że ja nie wpadłem.
— Przecież to bzdura!
— Myśli, że mogłem go uprzedzić.
— Mogłeś
Zaczynałem się czuć nieswojo pod ogniem tych naturalnych pytań. Z czystej miłości Zosia interesowała się dociekliwiej niż tajna policja wszystkim, co mnie dotyczyło.
— Dowiedziałem się o wsypie tuż przed godziną policyjną i kiedy dobiegłem do jego ulicy, żandarmi formowali tam patrole.
—I wycofałeś się
— Nie! — zawołałem. — Chciałem się przemknąć nie zauważony za krzakami do jego bramy, ale było jeszcze jasno, krzaki się poruszyly i któryś zawołał „halt". Miałem przy sobie dwa pistolety, nie było wyboru, wygarnąłem do nich z obu, dwóch upadło i zanim inni się zorientowali, dałem nura za róg, przez skwerek na skarpę i nie dogonili...“(10)