„Od tej chwili nie ulegało już dla uciekającego wątpliwości, że to jego ściga ów jeździec, a to z kolei podwoiło jego siły.
Biegł przed siebie, nie odwracając nawet głowy, by nie tracić czasu. Tym razem do przyspieszenia biegu nie przynaglał go już tętent kopyt na drodze koniczyna, rosnąca na ugorze, tłumiła wszelkie odgłosy. Przyczyną był goniący go krzyk, przypominający ostatnią sylabę jego nazwiska „hou!... hou!", który zdawał się być echem wściekłości, rozsadzającej jeźdźca, i który niczym złowieszczy świst przecinał powietrze.
Jednak po dziesięciu minutach tego szalonego biegu Pitou poczuł, że brak mu oddechu, mąci mu się w głowie, a oczy wychodzą z orbit. Miał wrażenie, że kolana nabrzmiewają mu coraz bardziej, a nerki wypełniają się tysiącem drobnych kamyków. On, który zazwyczaj biegnąc podnosił nogi tak wysoko, że widać było gwoździe na podeszwach jego butów, teraz zaczął się raz po raz potykać na bruzdach. Wreszcie koń, jak wiadomo od urodzenia górujący nad człowiekiem o ile chodzi o szybkość biegu, dogonił dwunogiego Pitou, który jednocześnie usłyszał, że ów jeździec już nie krzyczy „hou, hou!", lecz wyraźnie woła go po imieniu „Pitou! Pitou!"
A więc —.wszystko stracone!“(3)