„Oszołomiony powodzeniem Vincent chwycił swoje nowe farby i pognał do Mauvea. Otworzyła mu Jet. Wydawała się zdenerwowana.
— Na twoim miejscu — rzekła — nie szłabym eraz do pracowni, Vincencie. Anton ma znów jeden ze swych kiepskich okresów.
—Co się stało Czy chory Jet westchnęła
— Wiesz, jak to z nim bywa.
— Nie zechce mnie w takim razie widzieć
—Poczekaj lepiej, Vincencie. Powiem mu, żeś tu był. Gdy się uspokoi, sam przyjdzie do ciebie.
— Nie zapomnisz mu powiedzieć
— Powiem na pewno.
Vincent czekał długo, ale Mauve nie przychodził. Zamiast niego zjawił się Tersteeg, nie raz, lecz dwa razy. Rezultat był zawsze ten sam.
— Tak, tak, widać pewien postęp. Ale wciąż jeszcze nie jest tak, jak być powinno. Nie mógłbym wystawić tych rzeczy na Plaats. Obawiam się, że pracujesz za mało lub zbyt wolno, Vincencie.
— Drogi panie, wstaję o piątei rano 1 pracuję do późnego wieczora, niekiedy do północy. Od czasu do czasu tylko robię małe przerwy, aby coś zjeść.
Tersteeg kiwał bez zrozumienia głową. Powtórnie obejrzał akwarele.
— Nie pojmuję tego. Jest w nich jeszcze ta sama szorstkość i niezaradność, jakie widziałem w pierwszych pracach. Powinieneś był do tego czasu to przezwyciężyć. Zazwyczaj twardą pracą dadzą się te błędy usunąć. To znaczy oczywiście, gdy się posiada jaki taki talent.“(2)