„Z Anglii nadeszły trzy statki z żądanymi towarami, a prócz tego przybyli lekarze i farmaceuci. Jeden z nich podsunął Iwanowi myśl o ożenku z Marią Hastings, siostrzenicą królowej.
W sierpniu 1582 r. z Moskwy wyruszyło do Anglii nowe poselstwo kierowane przez jednego z najzręczniejszych podówczas dyplomatów rosyjskich, Fiodora Pisiemskiego. Miał on doprowadzić do zawarcia sojuszu moskiewskoangielskiego oraz rozpocząć rozmowy na temat projektowanego małżeństwa. Instrukcja, którą otrzymał, wiązała mu ręce, gdyż na przykład zastrzegano, że dzieci Iwana IV i Marii Hastings nie będą miały żadnych praw do tronu rosyjskiego, który był przeznaczony dla syna carskiego Fiodora.
Poseł został przyjęty bardzo przyjaźnie, lecz najwyraźniej unikano prowadzenia z nim oficjalnych pertraktacji. Dopiero w grudniu udało mu się wysondować opinię Anglików na temat sojuszu proponowanego przez Iwana. Nie rokowała ona nadziei na pomyślne zakończenie rozmów. Dyplomaci angielscy nie odrzucili wprawdzie propozycji rosyjskich, stwierdzili jednak, że w traktacie sojuszniczym winien znaleźć się artykuł mówiący o podjęciu przez Anglię próby pogodzenia cara z jego wrogami zewnętrznymi, zanim królowa zdecyduje się rozpocząć przeciw nim działania wojenne. W zamian za mediację (w tym czasie była ona już całkowicie niepotrzebna, Rosja bowiem zawarła rozejm z Polską) Anglia żądała monopolu na handel z państwem moskiewskim. Pisiemski, widząc bezskuteczność podejmowanych przez siebie starań, zapytał“(13)